Propuestas

O Courel, tras el corazón verde

el . Publicado en Propuestas

Castelo de Carbedo, del que se conservan los muros y parte de un toerrón
Texto: MARÍA L. VIÑAS // Fotos: J. VÁZQUEZ

Terras outas e soias!/ Serras longas mouras./ Eu son esta cor de soedá!». Son palabras del poeta Uxío Novoneyra dedicadas a O Courel, profundo enamorado de esta sierra que le vio nacer -en el pueblo de Parada- y donde pasó una gran parte de su vida.

O Courel, que es la mayor reserva verde de Galicia y uno de los rincones con más riqueza etnográfica, se viste estos días de los colores de otoño: verde pardo, ocres, naranjas, rojos... Un espectáculo cromático a la altura de la más exquisita paleta pictórica.

Lecciones de historia, escultura y arquitectura desde el más allá

el . Publicado en Propuestas

Cementerio de San FroilánTexto: N. N.

DESDE QUE Cementerio de San Froilánen el año 2010 el Consejo de Europa reconoció como itinerario cultural la Ruta de los Cementerios, muchas son las ciudades que se han sumado a la promoción de sus camposantos como atractivo turístico. San Amaro, en A Coruña, el cementerio de Os Ingleses en Camariñas, Santa Mariña de Cambados y San Froilán, en Lugo, son los cuatro cementerios gallegos integrados en esta ruta.

Y es que las ciudades de los muertos tienen mucho que enseñar a los vivos. La cultura de la muerte es parte de la vida, y estos espacios albergan lecciones de arquitectura, historia o paisajismo dignas de un paseo. Ya lo saben los continuos visitantes que reciben los cementerios de Père Lachaise, en París, La Chacarita, en Buenos Aires o el Cemitério dos Praceres, en Lisboa. Pero no solo las grandes ciudades de muertos tienen su interés, ni solamente el sueño eterno de los personajes célebres mece al visitante.

Lugo acollerá en novembro e decembro as Xornadas Gastroaccesibles

el . Publicado en Propuestas

Lugo converterase en novembro de decembro na "capital da accesibilidade gastronómica e libre de barreiras", coa celebración da segunda edición das Xornadas Gastroaccesibles.

Promovidas por varias entidades que traballan con discapacitados, o obxectivo das xornadas é "promocionar Lugo como cidade receptora de turismo accesible, á vez que se conciencia á cidadanía das diferentes realidades alimentarias e da importancia de construír unha cidade para todos e todas", segundo sinalaron os seus promotores.

Como novidade, en 2014 levaranse a cabo máster class de cociña impartidas por cociñeiros e cociñeiras profesionais coa supervisión de un experto en asesoramento dietético e nutricional de cada doenza.  Levaranse a cabo no IES San Xillao e serán temáticas. Así, o 4 de novembro, Eva Rodríguez Díaz centrarase na diabetes; o 11, Manuel Díaz Álvarez farao na enfermidade renal; o 18 de decembro, Diego Martínez Martínez ocuparase da celiaquía, e o 25 de novembro, Ángel Ramón Campos López falará das dietas para esclerose múltiple e lupus.

Ao mes seguinte, en decembro, celebrarase a segunda edición do concurso de tapas gastroaccesibles. Será do 1 ao 8 de decembro e nel participarán dez establecementos de hostalería libres de barreiras arquitectónicas.

Un Belén electrónico e turístico

el . Publicado en Propuestas

Belén Electrónico de Begonte
O Consello da Xunta certificou este xoves 23 de outubro de 2014 unha distinción pola que os begontinos levaban meses agardando, a declaración del belén electrónico como Festa de Interese Turístico de Galicia.

O popular nacemento, que recibe cada ano unhas 40.000 visitas de público de todas as idades, celébrase de xeito ininterrumpida dende o ano 1972. Esta é unha das razóns polas que a comisión encargada de avaliar a solicitude do centro cultural José Domínguez Guizán e do Concello de Begonte validou a proposta.

Segundo informou a Xunta, na citada comisión valoráronse os requisitos de antigüidade mínima de dez anos, a singularidade e orixinalidade da celebración, así como o seu arraigamento popular e o seu valor cultural. Ademais, "tivéronse en conta criterios como a afluencia de visitantes, a calidade dos actos que configuren a celebración, a creatividade da mesma, e o adecuado coidado dos contornos paisaxísticos, urbanos e monumentais, entre outros".

A singularidade do  belén electrónico vén determinada, como recordou a Xunta, polo mesmo feito de realizar un nacemento con pezas artesanais e mecanismos electrónicos para o seu movemento que serviu de inspiración a outras iniciativas similares. O valor cultural maniféstase nas múltiples actividades de carácter cultural que complementan a actividade, como os concursos de arte ou xornalismo.

Este evento converte a Begonte nun lugar de visita imprescindible no Nadal. De feito, dise que en Lugo non comeza o Nadal ata que se le o pregón de apertura do belén, que pecha a finais de xaneiro.

Con esta declaración, a comunidade conta xa con 108 festas de Interese Turístico de Galicia, 13 de Interese Turístico Nacional e 6 de Interese Turístico Internacional.

O palacio de Vitiza, polo amor dunha moza

el . Publicado en Propuestas

Bóveda da igrexa de Vilar de DonasTexto: MARTA VEIGA. Fotos: XESÚS PONTE

A LISTAXE dos reis godos era unha desas torturas preEXB que exemplarizaban os tempos de «a letra con sangue entra». Días de zocos, de xergóns de follado de millo e calefacción rumiante, con catro tetos, baixo o sobrado, como se pode revivir na casa da Rebordela de Santiago de Albá. En Palas, a moi poucos quilómetros de Albá, tivo palacio un dos derradeiros godos da listaxe, Vitiza, chamado para resucitar o reino suevo de Galicia, pero máis célebre por matar a Favila, o pai do Pelaio que logo se erguería contra os mouros.

E todo, polo amor dunha moza, como nas mellores historias.

O conto, sexa como for -hai quen di que a Favila matouno un oso-, sucedeu nos albores do século VIII. Aínda agora, tantos anos despois, escóitase aos petrucios da Ulloa dicir iso de «ir a palacio» cando van camiño de Palas, por moito que hoxe o nome de Vitiza non sexa máis ca un discreto secundario na canción de xeo e lume de Occidente.

A historia, «pero a verdadeira», desta terra converteuse nun modo de vida para Jesús, sancristán de San Salvador de Vilar de Donas e electricista xubilado logo dunha vida emigrado en Bilbao.

Vilar de Donas é unha das xoias arquitectónicas de Galicia, dun estilo ecléctico altomedieval cargado de simboloxía. Se viaxa desde a cidade de Lugo, para acceder ao templo cómpre tomar un desvío desde a estrada N-547, a man dereita, antes de chegar a Palas.

Jesús achégase en canto barrunta que hai forasteiros diante da igrexa, para abrirlles as portas e para contar unha historia que leva compilando «máis de doce anos», grazas a internet e ás achegas de «investigadores e estudosos de todo o mundo», que algunha vez visitaron esta parroquia de Palas e que agora manteñen amizade epistolar co sancristán.

Aquí, a historia oficial non ten cabida. Jesús, mesmo, querería que se quitase o panel informativo de diante do templo porque «só conta mentiras». A súa verdade pasa por negar que o fundador fose o tal Airas Pérez de Monterroso -nada que ver co secular pique de veciñanza entre palenses e monterrosinos- no século XII.

Mentres, repasa os motivos das arquivoltas: piñas de piñeiro galego, a cornamenta dun macho cabrío, atopa estelas celtas; o sol e a lúa, a flor do cardo -«símbolo de Escocia»- e o trevo -«símbolo da Santa Trindade, de San Patricio e de Irlanda-. E unha figura, engade, «co pelo curto por diante e longo por detrás, que é o tocado que levaban os monxes sanxuanistas irlandeses».

Tomba dun cabaleiro soterrado no interior do templo de Vilar de DonasE os cabaleiros da orde de Santiago?

«Chegaron máis tarde e conservaron o que había: a cruz de Santiago está só na pía de auga bendita e...».

E as donas?

O guardés é inmune ao desalento: «Nunca houbo monxas aquí; as donas foron dúas herdeiras, Munia e Visclavara Froilaz».

E refrenda a hipótese de que foi a orde irlandesa a que, fuxindo dos viquingos, chegou a Galicia e erixiu o mosteiro de Vilar de Donas, sobre un templo anterior «dos celtas». E insiste: «Os trevos, os trisqueis, a cruz de San Columbano...»

A pechadura da entrada principal de Vilar de DonasO home entra pola sancristía para abrir dende dentro a igrexa.

A portada é unha marabilla de madeira, que aínda conserva a cor vermella inglesa que foi tan común na Galicia interior hai unhas décadas. As ferraxes constrúen uns motivos idénticos aos da porta principal da catedral de Ratisbona, en Alemaña, segundo o sancristán.

Porén hai historiadores que din que non é a seo da cidade bávara, senón a igrexa de San Ulrich, a que inspirou o deseño da porta de Vilar de Donas. «Trouxo o debuxo un peregrino alemán hai como oitocentos anos», tercia Jesús.

Feita a luz, as pinturas góticas de Vilar de Donas, únicas en Galicia, son abraiantes e nelas están representados Xoán II de Castela e Enrique de Trastámara; corría o século XV cando foron feitas e os poderes eran outros.

En Palas crúzanse as biografías dos reis de León e Castela, moitos Afonsos e a afoutada Urraca, condesa de Galicia, raíña de León e Castela, e personaxe relevante na encrucillada na Iberia medieval.

A historia oficiosa e lendaria de Palas conta que centos de anos antes de que Emilia Pardo Bazán tomase inspiración para ‘Los pazos de Ulloa’, a raíña Urraca pasou tempadas de fuxidía no verdadeiro pazo da Ulloa, un caserón aínda en pé no lugar do mesmo nome, na parroquia de Curbián e de recia arquitectura.

Pódese visitar o robusto edificio nun pequeño traxecto desde a vila de Palas. Chégase -en dirección cara Melide-conducindo ata Carballal e alí se toma a man esquerda un desvío que dirixe a Curbián e Sambreixo.

Castelo de Pambre

Serve a mesma estrada para achegarse ata unha das máis importantes mostras da arquitectura militar galega; o castelo de Pambre.

Primeiro, por porte, polas súas catro torres robustas e a maxestuosa torre da homenaxe, elevada en almenas que se erguen ata os once metros de altura. Segundo, e máis importante, por pura supervivencia.

Recibe o escudo de armas dos Ulloa, pedigrí nobiliario galego.

Gonzalo Ozores de Ulloa construíu o castelo e, cando xa se albiscaba a fin da Idade Media, pasou á todopoderosa casa de Alba, que foi deixando esmorecer Pambre, un de tantos castelos no monopoly dos Alba.

Quizais o percorrido desta marcial edificación, agora comesta polas hedras e por brión que semella ouro á raiola, serva como analoxía da propia historia de Palas.

Porque, ao igual que en Pambre o choque de espadas foi enmudecido polos bruídos das vacas e o castelo botou case máis tempo como centro agropecuario que como enclave defensivo, Palas puxo fóra as intrigas pacegas e os nomes dos reis ficaron como eco para as súas xentes.

Por ese tempo, mesmo o Camiño perdeu tirón cos cismas protestantes e os palenses centráronse na súa paisaxe de prados que clarean entre soutos e carballeiras na conca alta do Ulla. Neles, aínda hoxe se pastorean as vacas das que se muxe o celebérrimo queixo da Ulloa, de pasta branda e exquisito manxar ao que esta fin de semana se lle rende tributo en Palas.



Por ese tempo, mesmo o Camiño perdeu tirón cos cismas protestantes e os palenses centráronse na súa paisaxe de prados que clarean entre soutos e carballeiras na conca alta do Ulla. Neles, aínda hoxe se pastorean as vacas das que se muxe o celebérrimo queixo da Ulloa, de pasta branda e exquisito manxar.

Poucos efectos cromáticos resultan tan espectaculares coma o contraste do pelo cobrizo do bóvido rubio do país sobre o recén da herba, que diría Lorenzo Varela.

Na mesma vila, fronte ao bar Central, tómase o camiño que dirixe a Marzá e Vilareda, empregado como roteiro do colesterol.

Interior dunha casa en Santiago de AlbáUnha ponte en Pambre

Auga doce e salgada atópanse ao norte, en Estaca de Bares

el . Publicado en Propuestas

Ponte do Barqueiro
Texto: MARÍA L. VIÑAS. Fotos: J. VÁZQUEZ

Un gato a bordo dun barco

 

A CEN METROS por riba do mar, e aínda que un xa pase un cacho da idade de ter fillos, pode deixar xogar ao cativo que leva dentro para berrar: «Ola, Cantábrico!», moverse un chisquiño e berrar «Ola, océano Altántico!». É o debuxo real que facemos do mapa de papel.

E eses saúdos teñen un lugar para materializarse: Estaca de Bares, o punto máis septentrional da península Ibérica.

Aínda que pertencente ao concello coruñés de Mañón, esta punta afiada coma una navalla -con máis dun quilómetro de ancho e unha lonxitude de cinco-, inclínase cara o poñente, e a ela abéirase a desembocadura do río Sor, cuxa illa de San Martiño aboia en territorio lucense.

A exactitude das fronteiras de papel esvaécese logo sobre os prados e rochas dunha das paisaxes máis impresionantes do norte galego.

Non en balde, ao fondo pode contemplarse a maxestuosidade da Garita da Herbeira, en San Andrés de Teixido, o acantilado máis alto de Europa, fermosísimo pero non apto para medorentos das alturas: érguese sobre o nivel do mar 614 metros.

O faro da localidadeO cabo de Estaca de Bares forma parte da ría do Barqueiro, un acubillo marítimo de augas verdeazuis e calmas como o pobo, aínda que na zona e no municipio teña pasado de todo ao longo da súa historia: o afundimento dun submarino alemán, a presenza dunha base militar norteamericana ou as raterías dun bandoleiro da parroquia de Grañas, O Toribio, convertido en lenda popular.

Hixinio Puentes, o escritor máis famoso do Barqueiro, párase para resumir a historia dun personaxe sobre o que el escribiu un libro, ‘O bandido Casanova’. «Su nombre era Mamede Casanova y yo oí hablar de él toda la vida», conta.

O Toribio xuntouse con elementos coma el e nun plan desorbitado e asaltaron a reitoral do Barqueiro, matando á criada do cura, crime do que acusaron a Toribio. «Yo estoy convencido de que no fue él», di Puentes, quen tamén refire que outros escritores «de la talla de Valle Inclán» escribiron sobre Mamede Casanova, neste caso, a obra ‘El terno del difunto’. «Fue un personaje muy famoso de principios del siglo pasado porque salía mucho en la prensa. Era simpático, bien parecido... Se fugó de la cárcel y tenía entretenida a la Guardia Civil persiguiéndolo por los montes». Ata a súa detención, xuízo e condena a morte conmutada por case tres décadas de cadea.

O escritor mañonés é fraco, loce barba branca, leva posto un pucho e manipula con coidado páxinas de xornais. De trato amable, fala amodo, como parece que todo transcorre no Barqueiro.

Unhas lanchas no porto do BarqueiroO día desenvólvese a cachos amarelo ou laranxa luminoso, para pasar logo a escala de grises.O aire alentánse morno á hora de xantar. «Vai máis frío dentro da casa que fóra!», comenta unha veciña que non precisa de presentacións para saudar, sorrír e falar a uns estranos.

O estrano, o que se bota en falta, é o zoar do vento. Reina unha ‘calma chicha’ pouco habitual.

TURISTAS

Non se ven moitos veciños polas rúas do Barqueiro. É a hora de comer, pero os paisanos non son moitos e os visitantes menos, como informa a animadora sociocultural do Concello, Isolina Díaz.

No Teleclub do Barqueiro dous homes vestidos de faena gozan dun aperitivo antes de xantar. O terceiro en chegar é Pedro Díaz, familiar do comandante do submarino alemán U 966, Ekkehard Wolf. Segundo as actas dunha reunión de veteranos do U 966 celebrada en maio de 1980, o navío afundiuse o 10 de novembro de 1943 no Barqueiro, despois dun bombardeo de avións americanos e checos. Morreron sete homes.Wolf volveu cada verán e namorouse. «Casou, tivo fillos...».

Un deles, Pedro, pasou por capilla con Pilar Díaz, irmá do Pedro Díaz do teleclube. E no Barqueiro viven dous netos. «É unha historia moi complicada e longa», rise Pedro, que viría a ser o cuñado dun fillo de Ekkehard, cuxo último desexo foi que as súas cinzas foran esparexadas na ría do Barqueiro, xunto aos seus mariñeiros mortos.

Dirk, un dos netos de Wolf, ten, por iso de honrar o apelido, unha talla de madeira dun lobo na porta de entrada do chalé. Parte dos descendentes do comandante, naturais de Hamburgo, elixiron O Barqueiro para botar raíces. Están el e unha irmá. «Colleron mozo e moza e quedaron», resume.

Xubilado, ocupa o seu tempo en pintar, unha das súas paixóns, e «nunha investigación sobre o coÍdo de Bares; penso que non é fenicio como dixo o arqueólogo Maciñeira».

Federico Guillermo Maciñeira e Pardo de Lama, nado no Barqueiro no 1870 e é outro dos personaxes ilustres da zona. Foi arqueólogo e datou No século VII antes de Cristo, é dicir, na Idade de Bronce o dique formado por grandes rochas redondeadas.

Como as camelias de San Fiz, remotando o río Sor. Dentro dunha finca privada atópase a maior plantación desta especie de Europa e a segunda do mundo, cunha extensión de 30 hectáreas ocupadas por 200 variedades de camelias. A mágoa é que o espectáculo vexetal non se inclúe nas guías turísticas, xa que é un proxecto totalmente privado.

As Nogais, unha terra con moita altura

el . Publicado en Propuestas

O tempo non é analóxico ou dixital nas Nogais, é ‘slowly’ neste preámbulo dos Ancares. Soutos, restos de esplendorosos castelos e pazos

TERRA DAS noces tamén o é do tic-tac tranquilo, da pausa e do paseo. Porque o apuro non é bo compañeiro para mergullarse entre camiños que parecen non levar a ningunha parte. Sendas, carreiros que hai que transitar só polo pracer de facelo. Tan tópico como verdadeiro nas Nogais. A capitalidade do concello abéirase á A-6, esa liña directa coa Meseta. A vila é pequena, dunha dimensión acolledora, cadrada entre ladeiras. Fronte á casa do concello, un dos locais hostaleiros vén contarnos iso de que menos é máis. Nunha esquina, detrás do futbolín, unha pequena cabina de dj fala de transformación. Un mesmo lugar para almorzos, tapas e noites de copas. Isto chámase reciclaxe.

O alcalde toma café cuns veciños e un deles acapara a conversa do aperitivo. Pregoa que se vai poñer a dieta, ante a pouca fe dos demais contertulios. Rulan pinchos de tortilla, embutidos dos de verdade e empanada. O de comer gusta moito na Galicia profunda e non tan profunda, na montañosa e na marítima. Somos unha raza comedoriña, que dirían moitas nais.

E o de comer ben non é cousa de risa se se fala das rutas de sendeirismo e paseos que tece As Nogais. Hidratos e unha aceptable forma física son precisos para achegarse, por exemplo, á torre de Doncos, un dos múltiples vestixios históricos que se erguen soberbios entre bosques. O acceso non é doado, pero como advirte Edita, unha veciña, «aquí non che hai nada fácil».

O camiño a esta fortaleza do século XV é un circuíto de baixadas e subidas que tira ben das pernas pouco entrenadas en tales empresas. No seu tempo exercía labores defensivos grazas a súa estratéxica situación como entrada a Galicia e está rodeada polas augas do Navia. As parrafadas que bota o Navia, ás veces rotundo, ás veces morno.

Os soutos que tordean infinitos por unha postal hiperverde, como soportais que a natura instala para unha tarde á fresca. No núcleo de Doncos tamén destaca outra xoia da arquitectura civil, o pazo que leva o nome desta parroquia duns 50 habitantes. Sabemos de Elena Veiga. No 2006 visitarámola para que nos falase como última criada do palacio, no que serviu 50 anos. Ese outro día atopámola (feliz sorpresa) sentada na entrada da casa, cos seu case que cento de anos. «E de que casa es?», pregunta. «Do Progreso. Acórdase de cando saíu no periódico?». Lembra e sorrí.

Como hai anos, recíbenos cariñosa —bicos e apertas— e invita, como entón, ás súas adoradas galletas Surtido Cuétara. «Bueno, os anos pasan», resume ela, que segue tomando café e que dá longos paseos a diario, como confirma Manuel, o marido da súa sobriña Carme, cos que vive. A dous pasos está a igrexa parroquial, cun reloxo antigo —o que dá a hora a Doncos— que Manuel insiste en amosar. Está vencellado ao templo porque dende os 13 anos aprendeu de sancristán. O reloxo, no campanario, sepárase do chan por «66 escalóns», asegura Manuel, que durante moitos anos encargouse de darlle corda: «Agora xa non, que vou canso».

Igual que outros veciños, máis dunha vez e dúas tivo que tocar as campás para misa ou outras celebracións relixiosas. A falta de campaneiro oficial, «aquí cada un encárgase de buscar a alguén que as toque cando ten un defunto». Non é que este home sexa pesimista, é que os pobos van maiores. É que, sucede, que en oito días poden pecharse dúas das casas de Doncos pola morte dos seus propietarios.

Carme prefire o verán, cando o pobo se enche de turistas e retornados temporais porque, ás veces, «isto é demasiado tranquilo». «Pero tomade un café...», di Carme. «E unhas galletas», engade dona Emilia. A Montaña lucense é así, coas portas abertas. Non é unha escena nova, pero sempre desarma aos urbanos, eses que nin coñecen o que vive ao lado, que non abren ao carteiro —menos aos da «publicidade comercial!»— e que non sempre esquivan a venda telefónica (que chega a calquera hora). En calquera momento tamén aparecen as visitas de Edita González polo negocio familiar, a casa de turismo rural A Lareira, a uns catro quilómetros das Nogais, na estrada que leva a Torés. Alemáns, ingleses, de Madrid, de León, galegos, arxentinos. A clientela é diversa, aínda que non se pode evitar falar de crise. «Abrimos todo o ano... ata que nos poñamos ricos».

Sete habitacións coquetas, unhas panorámicas de luxo, mobles antigos e un restaurante son algúns dos atractivos desta casa restaurada de máis de 400 anos. De entre os enseres, Edita agarra unha grande xerra de cristal, das de facer guinda, mentres se despide: «Isto é para ir a un curso de pintura decorativa que hai nas Nogais». Seguro que xa terá buscado un lugar na Lareira cando remate co ornamento.

'ON THE ROAD’. O tráfico é fluído nas tardes das Nogais. Non se berra e os semáforos son poucos. Só hai que deterse un anaco para que un veciño acabe de armar o tractor. E máis adiante, outro paisano ocupa a estrada carrexando as súas vacas. Xa de paso, o fotógrafo baixa para tirar a foto. Deben de andar cansos do momento tópico e acabamos rindo todos cun «¿qué, llevando recuerdos gallegos, ou?». Un dos veciños máis queridos das Nogais é o río Navia, visitado no seu curso por pescadores galegos e de fóra. Un día laboral non é o más propicio para o ocio da pesca, pero aínda así atopamos a Manuel Castro, de Becerreá, preparando a cana. É o seu primeiro día de pesca da tempada e sempre que pode, intenta vir por troitas. Cando cae a tarde nas Nogais e o mercurio afrouxa, a localidade parece revivir. Nun banco a carón da casa está Daniel. «Páganme por estar ao fresco», rentraquea.

Santo André Dubida ao principio, pero cuns datos precisos para coller confianza abre a porta da igrexa de Santo André, que non hai que deixar de visitar. Mistura diferentes estilos artísticos. Posúe unha parte mozárabe do século IX, outra románica do XII ; tamén outra do XIII e unha neoclásica do século XVII . Chaman a atención as pinturas populares no ábside, en representación do firmamento, que, por outra parte, urxen unha inmediata restauración. Ademais...Torés é outro núcleo das abas dos Ancares lugueses cunha grande riqueza patrimonial, coa fortaleza do século XV, da que se conservan as ruínas da torre, e a igrexa, cun retablo barroco do XVIII . E de camiño, nunca mellor dito, a Ruta da Ferrería de Bois, a de Doncos ou a dos Soutos. Onde elixir hai.

Texto: María L. Viñas / Fotos: J.Vázquez

¡Atención! Este sitio usa cookies y tecnologías similares.

Si no cambia la configuración de su navegador, usted acepta su uso. Saber más

Acepto

¿Qué son las Cookies?

Una cookie es un fichero que se descarga en tu ordenador al acceder a determinadas páginas web. Las cookies permiten a una página web, entre otras cosas, almacenar y recuperar información sobre los hábitos de navegación de un usuario o de su equipo, gestionar el acceso de usuarios a zonas restringidas de la web …etc.

¿Qué tipo de Cookies utiliza esta página web?

Cookies de Análisis

Son aquéllas que posibilitan el seguimiento y análisis del comportamiento de los usuarios en nuestra página. La información recogida se utiliza para la medición de la actividad de los usuarios en la web y la elaboración de perfiles de navegación de los usuarios, con la finalidad de mejorar la web, así como los productos y servicios ofertados.

Cookies Técnicas

Son aquéllas que facilitan al usuario la navegación a través de la web y la utilización de las diferentes opciones o servicios que existen en la página como por ejemplo la identificación de sesión, acceso a zonas restringidas, recuperación de los elementos introducidos en el sistema de pedidos …etc.

Cookies de Personalización

Son aquéllas que permiten al usuario acceder a la web con una serie de caracteríticas técnicas predeterminadas, según los criterios preestablecidos en su equipo, como por ejemplo el idioma, el tipo de navegador, la configuración regional….etc.

¿Quién utiliza las Cookies?

Las cookies empleadas en esta página web, son utilizadas por el responsable legal de la misma. No obstante, las cookies de análisis son gestionadas a través de Google Analytics, un servicio de analítica web prestado por Google, Inc., cuya oficina principal está situada en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View (California), CA 94043, Estados Unidos (“Google”). Google Analytics utiliza sus cookies para analizar la navegación de los usuarios en este sitio web. La información que genera la cookie acerca del uso de la página (incluyendo su dirección IP) será directamente transmitida y archivada por Google en los servidores de Estados Unidos. Google usará esta información para proporcionarnos información sobre la actividad de los usuarios en nuestra webt. Google podrá transmitir dicha información a terceros cuando así se lo requiera la legislación, o cuando dichos terceros procesen la información por cuenta de Google. Google no asociará su dirección IP con ningún otro dato del que disponga Google. Si desea saber mas sobre los términos de privacidad de este servicio puede informarse en la siguiente página web. http://www.google.com/intl/es/analytics/privacyoverview.html

¿Cómo puedo desactivar o eliminar las Cookies?

Puede permitir, bloquear o eliminar las cookies instaladas en su equipo mediante la configuración de las opciones del navegador instalado en su ordenador. En los siguientes enlaces encontrará información adicional sobre las opciones de configuración de las cookies en los distintos navegadores. 

Internet Explorer
Google Chrome
Firefox
Safari